Bjorn & Elsie in Amerika 09-07-2005 tot 24-07-2005
Dit is het reisverslag van onze prachtige reis naar Amerika.
Ik (Bjorn) ben 24 jaar en getrouwd met Elsie(24 jaar).
Wij hebben deze reis samen gemaakt met mijn ouders (Rudy en Monique).
Zij waren een week eerder vertrokken dan ons. (Ze hebben toen Yellowstone en omstreken bezocht).
Dit was voor ons beide de mooiste reis die we tot op heden gemaakt hebben.
Als je dit allemaal gezien hebt, voel je je nog hxe9xe9l klein.
1 ding wisten we zeker, hier komen we terug!

Veel leesplezier en indien je vragen of opmerkingen hebt, kan je steeds bij ons terecht.

Deze vakantie was echt schitterend. Ze heeft heel veel indruk op mij gemaakt. Zoveel moois in de natuur heb ik nog nergens ontdekt. Verschillende malen werden we emotioneel gepakt door de natuur. Nergens heb ik dit al meegemaakt. Ik kan deze reis echt aan iedereen aanbevelen. Echter was het wel een heel vermoeiende reis en kwamen we vermoeider thuis dan we vertrokken waren. Vooral Dag 17 deed dit pijn wanneer Elsie, Monique en ik al moesten gaan werken.
Hopelijk komen we hier volgend jaar reeds terug want we hebben al terug kriebels.
Ik wil bij deze ook inforeizen bedanken, die er mee voor gezorgd hebben dat dit een geslaagde vakantie zou worden.

Eindelijk was DE dag aangebroken, waar we al zo lang hebben op gewacht.
Om 04.45u gingen onze wekkers af, we hadden er verschillende gezet, voor het geval dat we ons zeker niet zouden verslapen. We hebben nog even snel een douche genomen en dan het laatste gerief in onze koffers gestoken. Nu waren we helemaal klaar om te vertrekken.
Stef en Britt(mijn zus en toekomstige schoonbroer) waren zo lief om ook vroeg op te staan en ons naar Zaventem te voeren.
Ze waren precies op tijd en om 06u vertrokken we richting Zaventem.
We waren zeker op tijd vertrokken want de laatste tijd met die wegenwerken in Antwerpen wist je nooit of je wel op tijd zou komen. Het was echter zeer rustig onderweg.
We waren al om 6.30u in Zaventem aangekomen. Even afscheid nemen van Stef en Britt en dan de grote vertrekhal van Zaventem binnen gelopen.
De checkin-gate van Delta was nog niet geopend, maar dit duurde niet lang meer.
We stonden hier als eerste in de lijn om in te checken. Toen kwam er een dame van Delta Airlines die ons allerlei vragen stelde.
Vragen zoals: “Hebben jullie je bagage zelf ingepakt?” en “Hebben jullie geen pakjes aangenomen van vreemde?”
Dit verliep allemaal heel vlot. Nog even nieuwe bagagelabels gevraagd en we waren ingecheckt.
Dan zijn we maar gaan ontbijten, we hadden toch tijd genoeg. We hebben een lekker croissantje gegeten en iets gedronken. Toch maar niet te lang blijven hangen, want de controle voor Amerika zou heel streng zijn en wilden zeker niet te laat komen he.
Bij de 1e controle verliep alles zeer vlot, behalve dat ik mijn riem moest uitdoen, daarna nog de 2e controle (speciaal voor Amerikaanse vluchten). Hier mochten we gewoon doorlopen zonder extra gecontroleerd te worden. We zagen er waarschijnlijk heel braaf uit
Nu konden we wachten aan onze gate tot het 09.50u was. Toen mochten we beginnen boarden. Dit verliep allemaal zonder problemen en we konden stipt om 10.30u vertrekken.
Het opstijgen blijft toch altijd een beetje spannend. Dit is altijd het moment dat iedereen vrij stil is in het vliegtuig.
De vlucht naar Atlanta verliep zeer vlot, we kregen vrij lekker eten en drinken. ( zelfs pizza als snack). Als films hadden we Robots en Hitch.
We hebben ook nog een beetje kunnen slapen zodat de tijd helemaal snel ging.
Om 14u plaatselijke tijd kwamen we aan in Atlanta Airport. Wat een drukte…
Hier stegen wel elke 10 seconden verschillende vliegtuigen op.
Hier moesten we toch wat gaan stressen want we hadden slechts 2u de tijd om onze connectievlucht te halen naar San Francisco. Je moet toch heel wat afstand afleggen en verschillende diensten passeren.
Eerst moesten we naar de immigratie gaan, daar moesten we de groene formulieren afgeven en werd er een vingerprint en foto van ons genomen.
Deze man deed zijn werk tegen zijn zin, zo onvriendelijk dat hij was.
Daarna moesten we onze bagage ophalen om die daarna dan terug op een andere band te zetten.
Dan moesten we nog door de douane en konden we uiteindelijk naar gate A26 voor onze vlucht naar SFO.
Hiervoor moesten we de ondergrondse sneltram nemen. Dit ging vrij vlot.
Uiteindelijk kwamen we een kwartier voor we mochten boarden aan onze gate aan.
De vlucht naar SFO verliep ook heel vlot. We kregen de film Sahara te zien en nog wat snacks te eten. Na ongeveer 4u en half vliegen, kwamen we aan in SFO.
Daar aangekomen gingen we meteen naar de bagage claim om onze koffers op te halen.
Daar op de band is enkel onze reistas aangekomen, onze harde koffer was verdwenen.
Ik was toen heel kwaad want we hadden deze tenslotte tezamen afgegeven in Atlanta.
We zijn dan maar gaan aanschuiven aan een bureau voor bagage problemen. We waren zeker niet alleen en dat stelde me wel een beetje gerust. Ik hoorde Amerikanen zeggen dat dit hier de normaalste zaak van de wereld is. We hebben dan een formulier ingevuld met onze hotelgegevens en daar hebben ze dan beloofd om diezelfde avond nog de koffer te brengen.
Uiteindelijk naar buiten gegaan, het was toen toch al na zes uur (plaatselijke tijd).
Een taxi nemen was geen probleem, er stonden er zeer veel. De taxidriver was zeer vriendelijk, hij heeft wat uitleg gegeven over SFO en alles waar we voorbij reden. Hij kende Belgixeb en zelfs Antwerpen. Het was toch wel een half uurtje rijden vooraleer we aankwamen aan ons hotel Carlton. Dit was gelegen in de Sutter Street 1075. De taxi heeft ons 40USD gekost.
Mijn ouders stonden ons al op te wachten in de lobby. Ze waren zelfs zo lief geweest om al voor ons in te checken, zodat we ineens naar onze kamer konden gaan. We hebben eerst de receptie verwittigd dat er nog een koffer op komst was.
Daarna een beetje opfrissen en even bijpraten met mijn ouders.
Toen besloten we nog even de stad in te gaan om iets te gaan eten. De eerste indruk dat SFO op mij maakte was verpletterend. Heel hoge gebouwen en allemaal zo proper. Het zag er echt allemaal zo gezellig uit. We hebben nog even gewinkeld aan Union Square en dan uiteindelijk besloten om te gaan eten in Sears Fine Food. Ik heb verse calamari met frietjes genomen en Elsie Fish & Chips. Dit was redelijk lekker en heeft ons samen 32USD gekost.
Daarna zijn we terug naar het hotel gegaan om te gaan slapen. Even nog gechekt of onze koffer er al was maar tevergeefs.

Dit was ons hotel in San Francisco

Vorige nacht hebben we toch niet zo goed geslapen. We waren al vrij vroeg wakker en ik was maar aan het piekeren of onze koffer er al was. Uiteindelijk zijn we toch blijven liggen tot 6.30u.
Elsie is hierna meteen naar de receptie gegaan en daar stond ze. Ze hadden onze koffer juist gebracht. Onze dag kon toen al niet meer stuk. Snel een douche genomen en gaan ontbijten in het hotel. Hier hebben we lekker spiegeleitjes met spek en aardappelen gegeten.
Dit heeft ons 17 USD gekost.
Daarna begonnen we aan ons programma. We zouden vandaag een lange wandeling maken, die in ons reisprogramma beschreven stond. We begonnen aan Union Square en liepen eerst naar het nieuwere Financial District. Dit wordt wel eens het Wallstreet van het Westen genoemd. Hoge wolkenkrabbers en spectaculaire gebouwen. Het was hier wel heel rustig, het is tenslotte zondagmorgend en niemand moest hier werken. In het begin lagen de meeste toppen van de gebouwen nog in de mist, maar de mist klaarde al snel op.

Dit is het Financial District van SF

Daarna zijn we naar Chinatown gewandeld. Allemaal Chinese winkeltjes en restaurantjes. Het was hier een gezellige sfeer en vooral veel Chinezen.
We hadden onze wandeling uitgebreid met een zoektocht naar een nieuwe digitale camera voor Rudy. Deze hebben we echter niet gevonden maar wel een nieuwe lens voor zijn huidige camera.

Dit is een sfeerbeeld van het leuke Chinatown

Na Chinatown zijn we verder gewandeld naar Fisherman’s Wharf. Hier zijn we gaan lunchen op een gezellig terrasje met zich op Alcatraz (prijs 34 USD).
Hierna een wandeling gemaakt op PIER 39. Eerst op zoek naar de zeeleeuwen maar die waren tot onze spijt gaan paren op de Channel Islands. Ze kwamen pas in de herfst terug. 1 zeeleeuw lag er nog rustig te slapen, die was waarschijnlijk impotent geworden.
Pier 39 doet me een beetje denken aan Disneyland, allemaal gezellige winkeltjes en cafxe9tjes.
Uiteindelijk zijn we iets gaan drinken in een bar waar het juist Happy Hour was. Hier dronken we elk 2 cocktails en kwamen er al giechelend buiten. De alcohol was meteen naar ons hoofd gestegen. Daarna nog een beetje gewandeld en dan zagen we artiesten die tekeningen maakten. Wij hadden veel respect voor een man die tekeningen maakte met grafiti. Dit was echt prachtig. We kochten hier dan ook meteen een tekening van SFO.

Fisherman’s Wharf

Toen kregen we terug beetje honger, het was tenslotte al avond. We zijn dan iets gaan eten in het beroemde Rainforrest Cafxe9. Dit had een heel mooi interieur. Je voelt je temidden in een tropisch regenwoud. Elk half uur vindt hier ook een tropisch onweer plaats. Heel mooi met donder en bliksem en olifanten die op hol sloegen.
We wilden een kleinigheidje eten maar dat woord bestaat hier niet in Amerika. Alles is hier BIG. Dus we kregen zelfs de helft van ons bord niet op. Rudy at een soep in een brood, Monique een Chinese Salade, Elsie een Banana Foster (ijs met verse banaan, chocolade saus, pannenkoeken en bananenlikeur) en ik een Turkey Wrap.
Voor ons beide was het 30USD.

Rainforrest Cafxe9

Daarna met een volle buik nog even gewandeld naar het steile stuk van Lombard Street. De bochtigste straat ter wereld. Hierna hebben we taxi genomen naar hotel. Dit was die paar dollars zeker waard want we waren echt stik kapot. We sliepen die nacht heel goed.

Vandaag opgestaan om 6u. We hebben terug ons valiesje gemaakt, gedoucht en aangekleed. Ik ben dan samen met Rudy de huurauto gaan halen bij Alamo. Dit was een kwartiertje wandelen van het hotel (Bush Street).
Hier hebben we echter toch een tijdje moeten aanschuiven. Uiteindelijk waren wij aan de beurt. En meteen al een teleurstelling: Elsie en ik mochten niet rijden tenzij we elk 285 USD betaalden. Dit was omdat we nog geen 25 jaar waren. Dus Rudy was nu de enige chauffeur. We gingen naar de wagen en het was een splinternieuwe Chevrolet Trailblazer.(mei 2005) en maar 4000 miles op de meter. Rudy was er meteen mee weg, hij was een automatic toch al gewoon van hun eerste week in de US.

Onze wagen

We hebben de bagage ingeladen bij het hotel en vertrokken. Eerst nog even tanken want hij was volledig leeg. De rekening moesten we goed bijhouden want deze zou terugbetaald worden aangezien we volgens het contract een auto gehuurd hadden met volle tank.
Eerst reden we naar de Golden Gate Bridge, een beetje spijtig dat deze in de mist lag. Maar blijkbaar gebeurd dit wel meer. Op foto gaf de mist wel een speciaal effect.

Golden Gate Bridge

We besloten om verder te rijden en onze route ging over deze beroemde brug.
Prachtige vergezichten op SF en omgeving. We reden nu op de ring van SF en het was toch behoorlijk druk, we vonden onze weg eenvoudig en voor we het wisten reden we op rustigere wegen richting binnenland. Onze lunch hebben we gekocht in de 49′ER supermarkt in Mariposa. Dit was al dichtbij de ingang van Yosemite. We kochten hier lekkere sandwiches en een koelbox voor de rest van de vakantie.(rekening supermarkt 10,18USD)
Daarna reden we door naar El Portal waar we verbleven in de Cedar Lodge, bijgenaamd de berenlodge. Hier staan veel sculpturen van beren die het hotel een speciale touche geven.
De dame van de receptie had ons gewaarschuwd voor beren en slangen. Ze had juist een ratelslang doodgedaan in de tuin van het hotel. Elsie was al niet meer gerust toen ze dit hoorde. We hebben de bagage in de kamers gezet en de airco volle bak laten blazen. Het was tenslotte al aardig warm buiten. Nu konden we onze tocht verder zetten naar de ingang van het park. Dit was nog 7 miles rijden. We moesten geen inkom meer betalen want Rudy en Monique hadden reeds een kaart voor alle Nationale Parken gekocht (50 USD).

Het eerste dat we tegenkwamen in het park was de Bridalveil Fall, hier hebben we dan geparkeerd en een kleine wandeling (0,8 miles) naar deze waterval gemaakt. Dit was echt prachtig. Je werd er alleen helemaal nat van. Dit kon ons niets schelen want het voelde lekker fris aan. De waterval was zoals de naam het zegt precies een grote bruidsluier.
Hier hebben we ook onze lekkere sandwiches opgegeten. We zagen ook meteen onze eerste squirrel. Deze zijn superschattig.

Bridalveil Fall

Daarna reden we verder tot aan El Capitan. Zo’n hoge rots heb je nog nooit gezien. Het is de natte droom van iedere rotsbeklimmer.
Vervolgens kwamen we aan Sentinel Bridge, hier heb je een prachtig gezicht op de half dome en de Lower en Higher Yosemite Falls. Deze watervallen zijn nog mooier dan de vorige. We hadden geluk er was nog vrij veel water voor de tijd van het jaar. De Higher Yosemite Fall is de 5e hoogste van de wereld. Van deze brug doken verschillende mensen in het frisse water. Hier waren ook verschillende picknickplaatsen met BBQ’s. De Amerikanen maken hier gretig gebruik van.

Tenslotte zijn we dan nog verder gereden naar Yosemite Village. Hier zijn we nog iets gaan drinken. Hier mocht je zoveel gaan bijvullen als je wou, achteraf gezien is dit in heel veel cafxe9s. Je betaalt 1 drankje en je mag zoveel gaan hervullen als je zelf wil. Daarna de Village Store bezocht om ons ontbijt en lunch van de volgende dag te kopen.
Op de terugweg naar het hotel begon de zon reeds te zakken, alles werd nog mooier. We werden hier heel stil van.
In het hotel zijn we gaan eten in het restaurant van het hotel. Elsie nam Lasagne en ik een burger. Het heeft ons lekker gesmaakt. Meteen viel ons ook op dat in Amerika altijd soep of Salad is inbegrepen.
Voor we gingen slapen zijn we nog even een pintje gaan drinken in de bar van het hotel.
Hier moest Elsie haar ID laten zien, want je moet in de US 21 jaar zijn om alcohol te drinken.
Daarna zijn we meteen naar onze kamer gegaan en gaan slapen

Vandaag weeral vroeg uit de veren. We gingen eerst ontbijten op de picknicktafel net naast onze kamer. Hier hebben we ook ineens onze picknick klaar gemaakt.
Daarna zijn we de route gereden naar Glacier Point. Eerst zijn we gestopt bij Tunnel View. Hier hadden we een mooi zicht op de Yosemite Falls. Hier stond ook een bus vol Japanners. Ze hadden heel weinig tijd, ik denk dat ze heel de USA in 7 dagen wilden zien.
Later kwamen we aan bij Glacier Point. Hier hadden we een prachtig uitzicht op de Nevada en Vernal Falls en de Half Dome. Hier konden we ook Yosemite Valley volledig bewonderen.

Glacier Point

Hierna zijn we een stukje terug naar beneden gereden. Daar kom je een parking tegen vanwaar je een wandeling kan maken naar Taft Point.
Dit is een vrij makkelijk wandeling van 3,5 KM. Taft Point is echt schitterend. Het is een overhangende rots met het mooiste zicht over Yosemite. Ja mag hier zeker geen hoogtevrees hebben. We zagen ook aan de overkant klimmers op El Capitan.

Taft Point

Toen we terug aankwamen bij de auto was het bijna middag. We moesten maar eens plaatsje zoeken om te picknicken. Onderweg naar Mariposa Grove of Big Trees vonden we een leuk plekje naast een rivier. Hier zagen we mooie blauwe vogeltjes. Op elke plaats zijn er hier ook toiletten. En verbazend genoeg zijn deze altijd proper en gratis. Dit zou in Belgixeb weeral niet kunnen.
Na onze lunch zijn we aangekomen bij de Mariposa Grove of Big Trees. Op de parking zag je al meteen een 20-tal grote Sequoia’s. Hier hebben we een korte wandeling gedaan naar de Grizzly Giant. Dit is de grootste boom van het park. Deze was echt enorm. Het was toch een beetje klimmen naar hier.
Voor Monique werd het even wat teveel, het was tenslotte heel heet en we hadden al een wandeling in de benen.

Big Sequoia

Later reden we terug naar het hotel, hier hebben we weer gegeten in het restaurant van het hotel. Elsie nam de Buffalo Chicken Wings en ik alweer de Burger omdat die zo lekker was.(Prijs samen 17USD), daarna nog even TV gezien en kropen we alweer onder de lakens.

Vandaag weeral vroeg op, want we hadden heel wat miles te rijden. Eerst nog gaan ontbijten in het hotel. Hier hadden we veel keus. (vers fruit, yoghurt, vlokken, koeken, roerei, bacon, worstjes, aardappelen, toast, pancakes, …) Dit alles voor 7,95USD de man.
Dan vertrokken we aan onze tocht, eerst nog eens volgetankt en dan richting Tioga Pass. Deze was gelukkig open. Onderweg naar deze pass heb je prachtige vergezichten. Onderweg veel hertjes gezien. Je rijdt hier voorbij kristalheldere meren en groene alpenweiden. Echt heel mooi. De route steeg ook behoorlijk. Op het einde van de Tioga Pass lag er nog sneeuw.
De afdaling was ook spectaculair. Heel steil naar beneden zonder vangrail.

Tioga Pass

Beneden was het een heel ander landschap. In de verte lag het Mono Lake, dit is een groot Zoutwater meer. Daarna reden we zuidwaarts richting Big Pine en Low Pine.
In Big Pine hebben we in de supermarkt onze lunch en water gekocht.
We kochten wel 4 gallons water. Dit hadden we nodig voor het hete Death Valley.
Als lunch kochten we een burrito. Dit was vrij zwaar en lag een beetje op mijn maag.
In Low Pine hebben we de auto nog eens volgetankt want daarna zouden we geen gelegenheid meer krijgen tot aan het hotel.
In Keeler hebben we een byway genomen. Dit was een gravelroad speciaal voor 4×4 voertuigen. Het begon met een spectaculaire klim naar Cerro Gordo. Dit is een Ghost Thown midden in de woestijn. Tot onze verbazing woonde er nog een Amerikaan die daar een hotel had. Hij vroeg 5 dollar de man om foto’s te nemen in het dorp. Dit vonden we echter niet nodig want we hadden al foto’s van de verte getrokken. Onderweg kwamen we nog een tegenligger tegen. Dit was wel een akkelig stuk. We moesten een stuk naar achteren rijden naast een afgrond. Elsie en Monique vonden heel de rit niet leuk. Ze waren toch wel bang en moesten naar het toilet. Na Cerro Gordo reden we verder de byway op goed gevoel want wegwijzers stonden er nergens. Toen kwamen we aan een Joshua Tree Forrest. Hier konden Elsie en ik het niet meer houden en gingen even naar het toilet. Ik tegen een Joshua Tree en Elsie achter de auto. Ik moest wel nakijken of er geen slangen in de buurt waren. Best wel spannend zo midden in de woestijn.

Byway Cerro Gordo

Uiteindelijk kwamen we terug op highway 190 richting ingang van Death Valley. Elsie en Monique hadden toen het gevoel van “Yes, we hebben het gehaald” Een beetje later kwamen we al aan in ons hotel Stove Pipe Wells in Death Valley.
Toen we uit de auto stapten, merkten we het haardroger effect waar iedereen het altijd over heeft. Het was hier 123xb0F, dit is zo’n 51xb0C. De hete wind deed pijn in mijn ogen. Dit was echt iets dat ik nog nooit heb meegemaakt. Meteen naar onze kamer en d aar moesten we de airco lager zetten, het was daar zo koud of was dat alleen maar omdat het buiten zo warm was. Het hotel was eenvoudig zonder luxe, maar we waren al blij dat het er lekker fris was. We waren op de receptie al verwittigd voor een soort grote kever in Death Valley. Dit was daar een echte plaag. Ook rond het hotel lagen er een paar. Het personeel deed er wel alles aan om dit te vermijden. Deze kevers waren er omdat het een ongewoon natte winter is geweest in Death Valley. We zijn eerst een frisse pint gaan drinken in het Saloon van het hotel. Mmmhhh wat een verfrissing toch. Daarna naar de store van het hotel en enkele souveniertjes gekocht. We zijn dan ook nog gaan zien naar de zonsondergang aan de Sand Dunes. Echt heel speciaal, elke minuut zie je andere kleuren. En het was hier ongeloofelijk stil. Ik heb hier stilte leren kennen. Dit kende ik gewoonweg niet. Wanneer de zon verdwenen was, vertrokken we terug naar het hotel dat slechts enkele miles verder lag.
Hier zijn we gaan eten in het restaurant van het hotel. We hadden ook geen andere keuze, want er was echt niks anders. Maar dit sloeg zeker niet tegen. Het smaakte zeer goed. Ik had een Ribeye Steak en Elsie een Spaghetti gekozen. Na het eten nog iets gedronken om dan tegen 23u naar onze kamer te wandelen. Buiten was het nog steeds meer dan 40xb0 C en enorm veel sterren aan de hemel. Death Valley kon voor mij niet meer stuk. Daarna proberen te gaan slapen maar het was een vrij lawaaierige airco. Ondanks dat vielen we toch in het slaap.

Zonsondergang aan de Sand Dunes

Vandaag heel vroeg op want we moesten een behoorlijke afstand rijden en we wilden de dingen in Death Valley op het minst hete moment bezoeken. Eerst lekker ontbeten in het hotel. Weer heel veel keus en maar voor 7,25USD.
Onze eerste stopplaats was Devil’s Golf Course: Dit zijn allemaal een soort zouten golfballetjes die op de grond zijn blijven liggen. Je voelt je hier precies op de maan.

Later reden we tot aan Natural Bridge, hier moesten we een korte hike doen, maar voor Elsie, Rudy en Monique werd het een beetje te ver in die hitte. Dus ben ik maar alleen verder gegaan tot aan de bridge. Vanwaar zij gestopt waren was het slechts 100M verder, maar ze waren reeds teruggekeerd. Dit was weeral zeer mooi. Daarna reden we verder naar Badwater. Dit is het laagste punt van de US. 85m onder de zeespiegel. Dit was ook het warmste punt van Death Valley. Dit merkten we ook.

Na 10min liepen we reeds terug naar de wagen. Oh wat kan airco toch zalig zijn. Normaal gezien gingen we hierna nog naar Zabriskie Point en Dante’s View, maar deze waren gesloten wegens slechte winter.
Onze route ging verder richting Las Vegas, hier hebben we naast de autostrade een burger gegeten bij Mc Donalds. Ook een lekkere Mc Flurry ging er wel in. Daarna reden we op de interstate vlak door Vegas. Hier konden we al wat genieten van de prachtige hotels. We zagen ook het Luxor Hotel, hier gingen we op het einde van de vakantie logeren.
Onze route ging verder richting St George en Hurricane. Hier moesten we de interstate verlaten. De interstate ging wel snel voorruit. Hier mochten we 75Mph rijden. Dit is echt snel voor Amerika. Het was al na 4u als we aankwamen in ons hotel Cliffrose Lodge in Springdale. Het was een schitterend hotel. Prachtig gelegen in het begin van de canyon van Zion National Park. Het hotel had een prachtige tuin en mooi zwembad met jacuzzi.
Hier hebben we eerst allemaal gebruik van gemaakt. Dit was even zalig relaxen na toch al een paar zware dagen. Op de receptie kon je gratis films huren voor ‘s avonds op de kamer. Hier hebben we ook gebruik van gemaakt.
Nadien gingen we naar Springdale om iets te gaan eten. We hebben eerst nog even langs de winkeltjes gewandeld. Springdale is echt gezellig. We zijn gaan eten in de Pizza & Noodle Company. Ik nam een pizza. Deze was wel 15 inch groot. Natuurlijk was dit veel te veel. Elsie nam een verse ravioli. De drank was weeral a volontxe9. Daarna nog even tv gezien en gaan slapen.

Alweer vroeg uit de veren, we beginnen het al gewoon te worden. Alhoewel, ik word het toch nooit gewoon denk ik. We hebben eerst een croissantje gegeten in de coffeeshop naast het hotel. Daarna reden we naar de parking van het Visitor Centre van Zion. Hier moesten we de auto laten staan, want in het hoogseizoen mogen er geen auto’s in het park. Van hieraf kan je met gratis shuttlebusjes het park inrijden. Zij rijden heel de tijd de 7 mile lusroute. Dit was heel handig en om de 6 min stond er een busje. Onderweg kregen we veel info over de verschillende stopplaatsen en over Zion. Wij reden tot aan de laatste halt. De Temple of Sinawava. Hier hebben we de Riverside Trail gedaan die de kloof verder ingaat. Heel mooi en na 2 miles stopt deze wandeling. Hier moet je verder door de rivier de kloof in naar de Narrows. Eerst even getwijfeld maar dan toch het water in en verder gewandeld. Dit was echt geweldig. Het water was helemaal niet koud en de kloof werd steeds smaller en smaller.
Hoe verder we gingen hoe dieper het werd. Na een tijdje stond Elsie al tot haar dijen in het water. Na een tijdje zijn we toch teruggekeerd omdat het nog dieper werd en we geen geschikte tas bij hadden om de camera’s in te bergen. We vonden dit wel erg want we hadden graag verder gegaan. Maar dit is weeral een reden om terug te komen.

Terug de Shuttle genomen naar Weeping Rock. Hier hebben we een korte hike gedaan. Hier stond een hert echt vlakbij ons. We konden het echt aanraken. Zelfs in de zoo zie je ze niet van zo dichtbij.

Spijtig genoeg moesten we hierna Zion verlaten. Hier had ik graag wat langer gebleven. Er waren nog veel mooie wandelingen te doen. Angels Landing Trail zag er fantastisch uit. Ook Hidden Canyon Trail. Maar voor deze wandelingen moet je hier toch wel wat langer zijn.
We zijn onze auto terug gaan ophalen en dan verder gereden via de Mount Carmel Highway. Hier hebben we nog op de stopplaatsen mooie foto’s genomen. Dan verder gereden naar Hatch. Hier hebben we in een baanrestaurant gaan lunchen. Verder reden we door de Red Canyon. Dit lijkt al een beetje op Bryce Canyon. Dan verder richting Bryce gereden. De meeste toeristen logeren daar bij Best Western van Ruby’s Inn. Wij kozen eerder voor de rust. We reden verder naar een kleiner staatspark “Kodachrome Basin State Park”. Dit is ongeveer 20 miles van Bryce Canyon. Dit was wel verder dan verwacht. Bij de ingang van het park moesten we 5 dollar betalen omdat dit geen nationaal park is. Uiteindelijk kwamen we bij de houten cabins van Bob & Mira. Dit is een bevriend cowboykoppel van onze reisagent. Mira verwelkomde ons meteen en liet ons de houten cabins zien. Deze waren voorzien van alle luxe. Airco, douche, WC, propere lakens, handdoeken,….Bij Monique en Elsie sloeg dit een beetje tegen. Ze vonden het een beetje te afgelegen en te stil. Om 5u verliet Mira ons en dan waren wij daar helemaal alleen. Zij hadden ondermeer het gevoel: “wat als er nu iets gebeurd?” Ik vond het best wel gezellig en genoot van het zicht. We zagen in de verte een zwaar onweer. We hebben nog even gedoucht en dan vertrokken naar Sunset Point in Bryce Canyon. Hier genoten we van de zonsondergang. Dit was weeral prachtig. Elsie vond het al het mooiste dat ze gezien had. Naast ons stond een oudere dame die de legende van Bryce Canyon aan haar kleinkinderen vertelde. Dit maakte alles nog mooier. Ik was er al op uit om hier morgen te mogen wandelen. Toen de zon volledig weg was reden we naar de Best Western om te gaan eten. Hier namen we het Cowboy Buffet. 13,95USD en zoveel eten en drinken als je wou. Er waren ribs, steaks, fish, salad, desserts enz. De Ribbetjes waren zalig en zonder beentjes. Op de terugweg naar onze cabins werd Elsie zo ziek als een hond. Ze had blijkbaar wat teveel gegeten. We hebben onderweg een paar keer moeten stoppen. Daarna gaan slapen en Elsie had nog wat last van haar buik.

Vroeg opgestaan en het eerste wat ik vroeg hoe het met mijn vrouwke was.
Gelukkig was ze beter en konden we ons klaar maken om te gaan wandelen bij Bryce Canyon.
We reden naar Tropic om te gaan ontbijten. Hier een klein ontbijtje genomen en daarnaast in de supermarkt picknick gekocht voor deze middag. Daarna reden we verder naar Bryce. Onderweg was er juist een plaatselijke loopwedstrijd bezig. We zagen veel mensen echt afzien. Zeker met zo’n hitte. Aangekomen bij Bryce reden we naar Sunset Point om daar de Navajo Loop Trail naar beneden te wandelen, maar dit konden we spijtig genoeg niet. Hij was afgesloten omdat er een stuk was weggespoeld. Dan zijn we maar verder gewandeld naar Sunrise Point en daar de Queens Garden Trail te wandelen. Dit ging vrij steil naar beneden. Monique en Rudy hadden al bang voor de klim terug naar boven. Onderweg zagen we knappe uitzichten op Bryce. Beneden staat er een rots die lijkt op Queen Victoria. Vandaar de naam. Na een tijdje begonnen we terug aan de klim. Elk deed dit op zijn eigen tempo. Boven kwamen we elkaar terug tegen. Onze volledige watervoorraad was er aan. Dit vooral omdat er geen schaduw was en het heel heet was. Bij de echt verre wandelingen moet je trouwens 1 gallon water per persoon meenemen. Wij deden hier niet echt een verre wandeling, maar we zouden het wel opkrijgen denk ik. Om onze dorst nog verder te lessen zijn we nog iets gaan drinken in de Bryce Canyon Lodge. Hier deden ze moeilijk omdat we niets wilden eten. Dit was de 1e keer dat we geen vriendelijke bediening hadden. We hebben dan ook deze keer geen fooi gegeven.
Hierna zijn we gereden naar Rainbow Point. Dit is het verste punt van Bryce. Het is hier ook hoger dan 3000M. Hier hebben we onze picknick opgegeten. Na onze lunch zijn we nog gestopt aan Ponderosa, Agua, Natural Bridge en Farviewpoint. Dan kwamen we aan de mooiste uitkijkpunten vond ik. Inspiration Point & Bryce Point. Hier zagen we pas de grootheid van Bryce. Het lijkt hier dat een reus op de aarde allemaal grote zandkastelen gebouwd heeft.

Dan terug gereden naar onze cabins om nog even te douchen en wat te rusten.
Rond 18u reden we terug door want we gingen naar de rodeo vanavond. Dit was een unieke belevenis. Dit is ook Amerika. En we moesten dit maar eens gezien hebben. De kostprijs was tenslotte maar 8 dollar. Het begon natuurlijk met het Amerikaans volkslied en Amerikaanse vlaggen. Iedereen stond recht en zong luidkeels mee.
De Cowboys moesten rijden op wilde paarden, kalveren en wilde stieren. De kleintjes moesten op schapen rijden. Het doel was altijd 8 seconden blijven zitten. Hier slaagde niet veel mensen in. De Cowgirls deden aan Barrel racing. Dit was een korte afstand zo snel mogelijk met hun paard afleggen. Tussendoor werden we voorzien van acts door een plaatselijke clown die regelmatig kandidaten uit het publiek zocht. Op het einde was er toch een zwaar gewonde gevallen bij het Bull Riding. Alles bij elkaar heeft dit toch 2 uur geduurd.
Na de rodeo wilden we terug gaan eten bij het Cowboy Buffet, dit was echter te druk en dan zijn we er vlak naast gaan eten. Hier hebben we de beste burgers gegeten. Het was ook zeer goedkoop. We kregen zelfs nog 10% korting omdat we van de rodeo kwamen.
Daarna terug naar onze cabins om zalig te gaan slapen.